وبلاگ شخصی فتانه تقی یاره Fattaneh Taghiyareh
سالها پیش که برای اولین بار این سوال را از خودم پرسیدم- حدود ده سال پیش- فکر کنم از الان ready تر بودم؛ با یکی از همسفرهای حج که خیلی فارسی اش هم روان نبود و لابلای فارسی بیشتر اصطلاح ها را انگلیسی می گفت صحبت می کردیم. بنظر من فرد معنوی ویژه ای بود و طریقی که به دین رهنمون شده بود هم خاص بود. ایشان اظهار میکرد که خیلی آمادگی رفتن داره و دیگه طاقت موندن تو دنیا را نداشت و این درحالی بود که سه فرزند که هر سه دانش آموز بودند داشت. درمورد اونها هم هیچ نگرانی نداشت. از اون گفتگو به بعد خیلی از خودم می پرسیدم که تو چقدر اماده سفر هستی؟ این جمله Are You Ready  را در زمینه موبایل و مونیتور و روی میز و ووو گذاشته بودم تا دائم به ان بیندیشم که آیا آماده هستم؟ و تذکری باشد برای اینکه به یاد رفتن باشم. از ان سالهای دور هر چه گذشته حس می کنم که آمادگی ام کمتر شده است. الان که به ده سال گذشته فکر می کنم می بینم آنموقع بیشتر آماده سفر بودم.

امروز در مراسم استاد باستانی پاریزی که شرف حضور داشتم؛ باز با این سوال مواجه شدم. وقتی شاگردان و هم قطاران ایشان در وصف شخصیت شان؛ در توصیف آثار به جامانده شان؛ می گفتند، وقتی حجت الاسلام دعایی در نقل پیام سید محمد خاتمی به اینجا رسید که " امروز فضل و فضیلت عزادار شد"؛ باز این سوال تمام فضای ذهنم را پر می کرد، که تو چه از خود به جا گذاشته ای؟  وقتی تو بروی چه چیز و چه کس عزادار خواهد بود؟

قبلا ها فکر می کردم که صحنه زندگی مثل جلسه امتحانی است که هرچه بیشتر بمانی فرصت تدارک آن سفر طولانی را بیشتر خواهی داشت. ولی الان فکر میکنم که هر چه بیشتر بمانی باید بار بیشتری داشته باشی و امتحان آنکه سریعتر پیمانه اش پر می شود با اویی که زمانی دراز فرصت دارد یکی نیست. اما به مصداق ظلوم و جهول بودن هنوز هم فکر می کنم که شاید در اینده اوضاع بهتر شود و بار بیشتری بردارم و دست خالی نباشم. این جمله از زبان حضرت مولا که هشدار زیبایی است؛ گاه در گوش طنین می اندازد: "آه من قله الزاد و طول الطریق و بعدالسفر و عظیم المورد" و بعد بر خود می لرزی که واقعا چه در توشه داری؟ آیا این راه دراز و سفر طولانی را پاسخگو هست؟

استاد پاریزی خودشان برای سنگ مزارشان شعری سروده بودند که آن را بعنوان حسن ختام مطلب استفاده می کنم

یک عمر شدیم محو تاریخ و سیر / وز جمله علل بازگرفتیم خبر

حق بود که علت العلل بود و دگر / باقی همگی عوارض زودگذر

پاریزی اگر قصه بسیار شنفت / یک قصه نگفت، جز که صد قصه نهفت

شب آمد و قصه گو به آرامی خفت / وانکس که شنید گفت: دیدی که چه گفت؟

                                                                               دیدی که چه گفت؟





برچسب‌ها: اجتماعی, شعر, مناسبت, سخن بزرگان, خاطره
+ نوشته شده در  پنجشنبه 7 فروردین1393ساعت 12:25  توسط فتانه تقی یاره | 

خبر کوتاه بود و تکان دهنده :


پیکر دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی ساعت 9 صبح روز پنجشنبه 7 فروردین ماه 1393 از مقابل دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بدرقه خواهد شد

باورم نمی شود که این بار هم چقدر زود دیر شد. فکر می کردم هنوز مهلت دیدار ایشان را خواهم داشت. چقدر شیرین بود آن یک دیدار از دور. چه خوشبخت بوده اند دانشجویانش و چقدر سوز دل خواهند داشت در فقدانش.

سرد است روزگار و دل از مهر سرد نی 
می سالخورد باید و ما سالخورد نی ،
از صدهزار دوست یکی دوست دوست نه 
وز صدهزار مرد یکی مرد مرد نی .

در مراسم بزرگداشت پروفسور رضا اولین ملاقات رودررو با استاد باستانی پاریزی برایم حاصل شد ولی صد حیف که آخرین آن هم بود. شعر بالا را در آخر صحبتهای پر از طنازی و شیرین اش قرائت کرد که البته اشاره اش به نادر بودن شخصیت پروفسور رضا داشت. و حالا این نوروز نوبت خداحافظی با استاد پاریزی شد.

روحش شاد

پی نوشت - سال 87 ایشان هم یکی از آن اساتیدی بودند که ناخواسته بازنشسته شدند و این موضوع آزار استاد را موجب شد.



برچسب‌ها: خاطره, بزرگان, اجتماعی, شعر
+ نوشته شده در  سه شنبه 5 فروردین1393ساعت 23:5  توسط فتانه تقی یاره | 
نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست 

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم 
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست 

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید 
حالیا چشم جهانی نگران من و توست 

گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید 
همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست 

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه 
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست 

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت 
گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست 

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل
هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست 

سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر 
وه ازین آتش روشن که به جان من و توست 

"هوشنگ ابتهاج"

این شعر در محیط فیسبوک به دستم رسید و خیلی برام گوشنواز بود. دیدم به مناسبت تولد استاد خوبه که در این فضا هم نشر پیدا کنه.


برچسب‌ها: شعر, عاشقانه, تولد
+ نوشته شده در  چهارشنبه 7 اسفند1392ساعت 23:19  توسط فتانه تقی یاره | 

کتاب گنجینه اسرار از نورالله عمان سامانی است که به اهتمام حسین بدرالدین در سال 1379 توسط انتشارات سنایی چاپ شده است. در گفتگویی که سالها پیش آقای حسام الدین سراج با تلویزیون داشت من با این کتاب آشنا شدم و به عادت مالوف تعدادی خریداری کردم که یکی برای خودم مانده است. دیروز که مقتل معرفی شده در پست قبلی را بعد سالها گوش می کردم تصمیم گرفتم که کتاب ایشان را به شما عزیزان معرفی کنم.

عمان سامانی از کسانی است که شاید برای اولین بار حادثه عاشورا را بسیار هنرمندانه بر اساس نگرش اهل عرفان تبیین کرده است. در اشعاری که اینجا فقط چند بیتش را نقل می کنم به زیبایی بیان می کند که ساغر می ای (امانت عشق ) که حضرت حق برای بندگان مهیا کرده بوده خالی نمی شود مگر آنگاه که حضرت حسین ع به ندای ساقی لبیک می گوید و ساغر می را تمام می نوشد.

چون به موقع ساقی اش درخواست کرد // پیر می خواران ز جا قد راست کرد

زینت افزای بساط نشـاتین // سرور و سرخیل مخموران حسین

گفت آن کس را که می جویی منم // باده خواری را که می گویی منم

شرط هایش را یکایک گوش کرد // ساغر می را تمامی نوش کرد

 در این منطق از عواطف ساده و بحثهای اجتماعی و تاریخی و فقهی خبری نیست. شرح عاشورا به زبان عشق است، در این نگرش حضرت علی اکبر تشنه است، ولی نه تشنه آب، بل تشنه باده عشق است، عقیله وحی زینب کبری – سلام الله علیها- بیهوش شده؛ ولی این بیهوشی از شدت جلوه نور حضرت حق بود.

بعنوان نمونه گفتگوی حضرت زینب با برادرشان را در اینجا می آورم. این قطعه در مقتل خوانی که در پست قبلی معرفی کردم در اواسط بخش سوم خوانده می شود.

========================================

در بیان عِنان‌گیری بانوی سراپرده‌ی عظمت و کبریایی حضرت زینب سلام‌الله علیها که آن یکه تاز میدان هویت را خاتمه‌ی متعلقات بود و شرذمه‌یی از مراتب و مقامات آن ناموس ربانی و عظمت یزدانی که در عالم تحمل بار محبت کامل بود و ودیعت مطلقه را واسطه و حامل، بر مذاق عارفان گوید:

خواهرش بر سینه و بر سر زنان //  رفت تا گیرد برادر را عِنان

سیل اشکش بست بر شه راه را //   دود آهش کرد حیران شاه را

در قفای شاه رفتی هر زمان //   بانگ مهلاً مهلا اش بر آسمان

کای سوار سرگران کم کن شتاب //   جان من لختی سبک‌تر زن رکاب

تا ببوسم آن رخ دلجوی تو //   تا ببویم آن شکنج موی تو

شه سراپا گرم شوق و مست ناز //  گوشه‌ی چشمی به آن سو کرد باز

دید مشکین مویی از جنس زنان //  بر فلک دستی و دستی بر عِنان

زن مگو مرد آفرین روزگار //  زن مگو بنت‌الجلال اخت‌الوقار

زن مگو خاک درش نقش جبین //  زن مگو دست خدا در آستین

باز دل بر عقل می گیرد عِنان //  اهل دل را آتش اندر جان زنان

...............

در بیان تعرض آن شهسوار میدان حقیقت از جهان تجرد به عالم تقید و توجه و تفقد به خواهر خود بر مذاق عارفان گوید:

پس ز جان بر خواهر استقبال کرد //  تا رخش بوسد الف را دال کرد

همچو جان خود در آغوشش کشید //  این سخن آهسته در گوشش کشید

کای عِنان‌گیر من آیا زینبی؟ //  یا که آه دردمندان در شبی؟

پیش پای شوق زنجیری مکن //  راه عشق است این عِنان ‌گیری مکن

با تو هستم جان خواهر همسفر //  تو به پا این راه کوبی من به سر

خانه سوزان را تو صاحب‌خانه باش //  با زنان در همرهی مردانه باش

جان خواهر در غمم زاری مکن //  با صدا بهرم عزاداری مکن

معجر از سر پرده از رخ وا مکن //  آفتاب و ماه را رسوا مکن

هست بر من ناگوار و ناپسند //  از تو زینب گر صدا گردد بلند

هرچه باشد تو علی را دختری //  ماده شیرا کی کم از شیر نری

با زبان زینبی شه آنچه گفت //  با حسینی گوش زینب می‌شنفت

با حسینی لب هرآنچ او گفت راز //  شه به‌گوش زینبی بشنید باز

گوش عشق آری زبان خواهد ز عشق //  فهم عشق آری بیان خواهد ز عشق

با زبان دیگر این آواز نیست //  گوش دیگر محرم این راز نیست

ای سخنگو لحظه‌ای خاموش باش //  ای زبان از پای تا سر گوش باش

تا ببینم از سر صدق و صواب //  شاه را زینب چه می‌گوید جواب

گفت زینب در جواب آن شاه را //  کای فروزان کرده مهر و ماه را

عشق را از یک مشمه زاده‌ایم //  لب به یک پستان غم بنهاده‌ایم

تربیت بوده‌است بر یک دوشمان //  پرورش در جیب یک آغوشمان

تا کنیم این راه را مستانه طی //  هر دو از یک جام خوردستیم می

هر دو در انجام طاعت کاملیم //  هر یکی امر دگر را حاملیم

تو شهادت جستی ای سبط رسول //  من اسیری را به جان کردم قبول

........................

رخ ز بیتابی؛ نمی تابی چرا؟ // در حضور دوست، بیتابی چرا؟

کرد خودداری ، ولی تابش نبود // ظرفیت در خورد آن آبش نبود

از تجلی های آن سرو سهی // خواست تا زینب کند قالب تهی

سایه سان بر پای آن پاک اوفتاد // صیحه زن غش کرد و بر خاک اوفتاد

از رکاب ای شهسوار حق پرست // پای خالی کن که زینب شد ز دست

شد پیاده، بر زمین زانو نهاد  // بر سر زانو سر بانو نهاد

پس در آغوشش نشانید و نشست // دست بر دل زد، دل آوردش به دست

گفتگو کردند با هم متصل // این به آن و آن به این ، از راه دل

دیگر اینجا گفتگو را راه نیست // پرده افکندند و کس را راه نیست


================================

لینک پی دی اف کتاب شعر ( کتاب اصلی مثنوی عمان سامانی و نه کتاب گنجینه الاسرار)
https://www.dropbox.com/s/b0j52e0af3if97e/ganjinatolasrar%20-%20oman%20samani.pdf



برچسب‌ها: عاشورا, عاشقانه, عرفان, عمان سامانی, شعر
+ نوشته شده در  جمعه 24 آبان1392ساعت 10:56  توسط فتانه تقی یاره | 

داشتیم با نوه اول تون؛ زینب خانم،  جایی می رفتیم کمی دور. ترافیک این شبهای تهران هم ( قبل از این تعطیلی ها ) که محرمی شده بود و خلاصه زمان زیادی در راه بودیم. به تناسب محرم هم فولدر آهنگهای ملایم فعال بود و رسید به آهنگ زیر که افتخاری خیلی خوب در آلبوم شور عشق اجرا کرده است.

با یادت سرمستم ای نگار آسمانی

یادم کن تا هستم ای امید زندگانی

این ترانه به طور خاص من را به سالهای غربت می برد و یا دورتر از آن. اولین بار که اون را شنیدم سال 1372 بود. تازه شما را از بیمارستان برده بودیم خونه و ما فکر میکردیم دوران بیماری تون به سر اومده و رو به بهبود هستید.

تا به هر ترانه
می کشد زبانه
شور عاشقانه من
حال دل می گویم با زبان بی زبانی

هر لبخندت
با من گوید
دل مده به دست غم در این عالم

این تکه که فقط لبخندتون را با نصایح همیشگی تون در ذهن تداعی می کنه

بنشین با عشق

تا گل روید
زین شب خزانی

تا که از نگاه تو نور شادی می بارد
دل ز مهربانیت شور و شادی ها دارد


با تو خزان من بهاران
با تو شبم ستاره باران از نورافشانی

چه بخواهی چه نخواهی
دل عاشق ره تو پوید به هر نشانی

دل و جان سرمست از شوق نگاه تو
همه جا حیرانم دیده به راه تو
که بدین روح افزایی زیبایی رویایی چون بهشت جاودانی

واقعا چون بهشت جاودانی بودید مادر. و هنوز هم یادتون تو همین دنیا آدم را وارد بهشت می کنه. یاد روزهایی که بودید. یاد دوران خوش دور شما بودن. یاد آش های نذری که با هدایت شما پخته می شد. این تکه از این ترانه را در تمام روزهایی که به عشق دیدن تان نفس می کشیدم ( روزهای غربت مد نظرمه ) با خود زمزمه می کردم: دل و جان سرمست از شوق نگاه تو. هر چند که اون انتظار به نتیجه ای جز حسرت نرسید ولی الان که 16 سال از اون لحظات گذشته فقط حس خوب انتظار دیدن تون را داشتن یادمه.

چه شود گر بازآیی چون نفس باد سحر
می رسدم جان دگر
دیده کشد سوی تو پر
همسفرم شو که می توانی

این بیت که آهی از نهاد بر میاره. شما که دیگه نمیتونید همسفرما باشید ولی خوب به زودی ( با اعتبار کوتاهی عمر و دنیا منظورمه ) به شما خواهیم پیوست.

پر و بالم را با دیدارت کی بگشایی؟
تب و تابم را با لبخندت کی بنشانی؟

خدا کنه اون روز خجالت زده نباشیم و نباشم تا بتونم لبخند انتظارتون را پاسخ بگم.


با یادت سرمستم ای نگاه آسمانی
یادم کن تا هستم ای امید زندگانی

---------------------

پی نوشت - محرم که می شه ما دو جور عزاداریم. هم عزادار صاحب این ماه و هم تمام لحظاتش را با شما هستیم. درگیر اون آش نذری تون که البته نذر نبود بلکه یک عشق بود که به شکل نذری ادا می شد و به همت پسر ارشدتون هنوز هم برقراره و در تمام مراسم همه به یاد بنیانگذارش که شما باشید، هستند.  یاد اون گریه های بی صدای شما هنگام شنیدن روضه، یاد روضه خوان مخصوص تان مرحوم حاجاقا جلیلی ، تمام سالهایی که نبودید و حاجاقا جلیلی زنده بود تمام روضه را به یاد شما ( به قول ایشان بانوی جلیل القدر ) می خوند. مطمئنم در همه قستمتهای نذری و روضه و زیارت عاشورا همراهمون هستید و حس با شما بودن را درمحرم نمی شه از دست داد.


برچسب‌ها: شعر, مامان, محرم
+ نوشته شده در  جمعه 17 آبان1392ساعت 7:30  توسط فتانه تقی یاره | 

مخاطب اصلی خودم هستم.

اگر تو مست وصالی رخ تو ترش چراست

 

برون شیشه ز حال درون شیشه گواست

پدید باشد مستی میان صد هشیار ز بوی رنگ و ز چشم و فتادن از چپ و راست
علی الخصوص شرابی که اولیا نوشند که جوش و نوش و قوامش ز خم لطف خداست
خم شراب میان هزار خم دگر به کف و تف و به جوش و به غلغله پیداست
چو جوش دیدی می‌دان که آتش‌ست ز جان خروش دیدی می‌دان که شعله سوداست
بدانکه سرکه فروشی شراب کی دهدت که جرعه‌اش را صد من شکر به نقد بهاست
بهای باده من المومنین انفسهم هوای نفس بمان گر هوات بیع و شراست
هوای نفس رها کردی و عوض نرسید مگو چنین که بر آن مکرم این دروغ خطاست
کسی که شب به خرابات قاب قوسین است درون دیده پرنور او خمار لقاست
طهارتی‌ست ز غم باده شراب طهور در آن دماغ که باده‌ست باد غم ز کجاست
ابیت عند ربی نام آن خراباتست نشان یطعم و یسقن هم از پیمبر ماست

برچسب‌ها: مولوی, شعر, عرفان, گفتگوی تنهایی
+ نوشته شده در  چهارشنبه 19 مهر1391ساعت 19:53  توسط فتانه تقی یاره | 

الهی به مستان میخانه ات
به عقل آفرینان دیوانه ات

به نور دل صبح خیزان عشق
زشادی به اندوه گریزان عشق

به رندان سرمست آگاه دل
که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستان افتاده در پای خم
به رندان پیمانه پیمای خم

به شام غریبان ،به جام صبوح
کز ایشان بودروز وشب را فتوح

که خاکم گل از آب انگور کن
هوسهای من آتش طور کن

به خمخانه وحدتم راه ده
دل زنده و جان آگاه ده

الهی به آنان که در تو گمند
نهان از دل و دیده مردمند

می ده که چون ریزمش در سبو
برآرد سبو از دل آواز هو
بیا ساقی آن می که حـــــــال آورد
کـــــــــرامت فزاید کـــــمال آورد
بمن ده که بس بیــــدل افتاده ام
وزین هر دو بـــــی حاصل افتاده ام

بیا ساقـــــی آن می که حور بهشت
عبیرملایــــــــــک در آن می سرشت
بده ساقی آن مــی که شاهی دهد
بپاکـــــــــی او دل گواهی دهد

بده تا بنوشم بیــــــــــــــاد کسی
که هست از غمش در دلم خون بسی
فریـــــــــــب جهان قصه روشن است
ببین تا چه زایـــــــد شب آبستن است

من آنم کـه چون جام گیرم بدست
ببینم درآن آینـــــــــــــه هرچه هست
کـــه حافظ چو مستانه سازد سرود
زچرخش دهد زهــــــــــره آواز دوست

مُغنــــــــــــی از آن پرده نقشی بَیار
ببین تا چه گفت از درون پـــرده دار
چِنـــــــان برکــــش آواز خُنیا گری
کــــــــه ناهید چنگی برقص آوری

مُغنی کجایـی بگُلبــــــــانگ رود
بِیـــــــــــــــاد آور آن خسروانی سرود
بمستــــــــــــان نوید سرودی فرست
بیاران رفتــــــــه درودی فـــــــــرست

التماس دعا

==================

اگر ساقی نامه ناظری را تاکنون نشنیده اید، فرصت  را از دست ندهید و

از لینک  http://www.mediafire.com/?zqgag5tb91z5lod گوش کنیدش.

در ضمن شعر آن از میر رضی آرتیمانی است که من به اشتباه فکر می کردم از مولوی است و جناب شهروند دردمند اصلاح فرمودند.



برچسب‌ها: شعر, عرفان, دعا
+ نوشته شده در  شنبه 14 مرداد1391ساعت 18:43  توسط فتانه تقی یاره | 
ممنون از دعای همه تون.

واقعا که وقتی بخواد، نه تنها راه را نشون میده بلکه آدم را هول می ده تو راه

يَهْدِي بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلاَمِ وَيُخْرِجُهُم مِّنِ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ

كه خداوند به وسيله آن هر كه را پيرو خشنودى او باشد به راه‏هاى سلامت راه مى‏نمايد و آنان را به خواست خود از تاريكيها به روشنايى بيرون مى‏ آرد و به راه راست راه مى‏نمايد.

این شعر زیبا را از یکی از کامنت های این پست در متن کپی کردم. از فاطمه خانم برای این شعر زیبا تشکر می کنم و بر روح پاک سراینده آن درود می فرستم. 

هله نومید نباشی که تو را یار براند
 گرت امروز براند نه که فردات بخواند


در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آنجا
 ز پس صبر تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه رهها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.
برچسب‌ها: قرآن, عرفان, شعر, عاشقانه
+ نوشته شده در  دوشنبه 19 تیر1391ساعت 22:4  توسط فتانه تقی یاره | 
گر مرد رهی میان خون باید رفت 

وز پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به راه درنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

 =========================

نمیشه که آدم بخواد مرد راه باشه ولی نه خون ببینه، نه آسیب ببینه، نه هیچ آزاری ببینه،

 می شه؟

اما خدایی اش  وقتی صبر و تحمل کردی و بعد راه را یافتی، چه حالی داره !

خدایا راه را نشون بده !

آمین.


برچسب‌ها: دعا, شعر, عرفان, عاشقانه, گفتگوهای تنهایی
+ نوشته شده در  سه شنبه 13 تیر1391ساعت 21:4  توسط فتانه تقی یاره | 

بامدادان که تفاوت نکند لیل و نهار/// خوش بود دامن صحرا و تماشاى بهار

صوفى، از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار///که نه وقت است که در خانه بخفتى بیکار

بلبلان، وقت گل آمد که بنالند از شوق‏///نه کم از بلبل مستى تو، بنال اى هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است‏///دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود///هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‏ اند///نه همه مستمعى فهم کند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر مى‏گویند///آخر اى خفته، سر از خواب جهالت بردار

هر که امروز نبیند اثر قدرت او///غالب آن است که فرداش نبیند دیدار

تا کى آخر چون بنفشه سر غفلت در پیش‏///حیف باشد که تو در خوابى و، نرگس بیدار

..............................................................

این همه پرده که بر کرده ما مى‏پوشى‏///گر به تقصیر بگیرى نگذارى دیار

ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت؟


تاب قهر تو نداریم خدایا، زنهار!

 

فعلهایى که زما دیدى و نپسندیدى‏

به خداوندى خود پرده بپوش اى ستار

 

حیف ازین عمر گرانمایه که در لغو برفت‏


یارب از هرچه خطا رفت هزار استغفار

 

درد پنهان به تو گویم که خداوند منى‏


یا نگویم، که تو خود مطلعى بر اسرار

سعدیا، راست روان گوى سعادت بردند///راستى کن که به منزل نرسد کج رفتار

شعر کامل را در ادامه بخوانید.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.
برچسب‌ها: عکس, مناسبت, شعر
+ نوشته شده در  سه شنبه 1 فروردین1391ساعت 8:44  توسط فتانه تقی یاره | 
 
صفحه نخست
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
باور دارم که روزی آن خورشید منتظر طلوع خواهد کرد و سیاهی ها را خواهد زدود. اما اگر سیاهی به طول انجامیده؛ اگر شب به درازا کشیده، علت را در خود باید جستجو کنیم. بر این باورم که تلاش صبورانه منتظران برای رفع سیاهی ها مقدمه واجبی است برای طلوع سحر. الیس الصبح بقریب.

پیوندهای روزانه
صفحه شخصی
وبلاگ قدیمی
اوقات شرعی تهران
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
آذر 1393
آبان 1393
مهر 1393
شهریور 1393
مرداد 1393
تیر 1393
خرداد 1393
اردیبهشت 1393
فروردین 1393
اسفند 1392
بهمن 1392
دی 1392
آذر 1392
آبان 1392
مهر 1392
شهریور 1392
مرداد 1392
تیر 1392
خرداد 1392
اردیبهشت 1392
فروردین 1392
مهر 1391
شهریور 1391
مرداد 1391
تیر 1391
خرداد 1391
اردیبهشت 1391
فروردین 1391
اسفند 1390
بهمن 1390
دی 1390
آذر 1390
آبان 1390
مهر 1390
شهریور 1390
مرداد 1390
آرشيو
برچسب‌ها
اجتماعی (33)
خاطره (20)
دعا (18)
شعر (17)
عاشقانه (17)
سخن بزرگان (15)
مناسبت (14)
فتنه (13)
آزادی (12)
گفتگوهای تنهایی (12)
مولوی (11)
کتاب (11)
انتخابات (10)
عرفان (10)
شکوه شمس (10)
وطن (8)
مادر (8)
علمی (6)
گروه مطالعاتی (6)
صبح (5)
ژاپن (5)
تبریک (4)
روحانی (4)
عکس (4)
دانشجو (4)
قرآن (3)
تولد (3)
طنز (3)
رمضان (3)
نوروز (2)
وبلاگهایی که می خوانم
همه باهم (هیئت علمی دانشگاه ها)
استاد مصطفی ملکیان
پنهان چو دل
خانه مولانا
مادرانه های الیما
جهانی دیگر ( خانم مونا سحرخیز)
ما هفت نفر( من و دوستانم)
شعر های زیبا
یادگیری فرانسوی
راهی بزن که آهی
گزارش یک زبانشنـــاس
همه کسانی که دوستشان داریم
میـــخانه
نقش خیــــــال
مهندس مهرداد
شهروند سبز
درحیـرت
باشگاه کتاب
قلم انــدیــــش
که آشنا سخن آشنا نگه دارد
سوژه‌ ی قاصدک ‌ها
یه قطره بـــارون
شعرهای ماندگار
عشق - امید - زندگی
هدهد
نبض
خلیج همیشه فارس
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM